مدتها ست بدون اینکه بدانم چرا و یا اصلا چگونه ،سکوت اختیار کرده ام.شاید زمان سکوت کردنم به عظمت و بلندای تاریخ باشداما سکوت این چند روزه ام که تنه به تنه ی ماه می زند بسیار تلخ و ناگوار است.قفلی بزرگ بر زبانم زده شده است.ذهنم مثل همیشه تراوش می کند ولی دستم خودسرانه فرمان نمی برد.بارها و بارها سوژه های متفاوتی به ذهن مبارکم رسید ولی دست نامبارکم سکوت اختیار کرد و این سکوت نا میمون به اندازه ای بزرگ بود که حتی تعدادی از دوستان و اساتیدم با زبان شوخی و جدی مرا مورد عنایت خود قرار دادند.و امشب می خواهم این سکوت را بشکنم و مثل همیشه درد دلهایم را در پوستین شعر بریزم که دیواری از دیوارش کوتاهتر پیدا نمی کنم.

پاسی از شب گذشته است و تنهایی و سکوت و تعجب خودم از سکوت ناگهانی ام مرا بر آن داشت که بنویسم پس می نویسم که شاعر و نویسنده به نوشتن معنا دارد و گرنه با یک جسد فرقی ندارد.

  17/4/1388

1:25بامداد

پیغام سپید

 چند تا عکس هم از خودم گذاشتم.آخه تاریخی هستن.